Roshana

دنیای مجازی رابط بین ما (1) !

aghazeroshanaei — Thu, 07 Jan 2010 10:05:18 GMT

این نوشته صرفاً نظر و دیدگاه من به دنیای مجازیست

====================

دنیای مجازی مثل دنیای حقیقی سر و ته مشخصی نداره و انتهای ناپیدای آن فقط در شرایطی دیده میشه که دی سی بشی(دیسکانکت)...

چیزی که توی این دنیا مثل دنیای حقیقی وجود داره ارتباط بین افراده با این فرق که آدما توی این دنیا مجازی اند و برای شخصیت مجازی اونها حد و حصری وجود نداره ، این شخصیت مجازی رو خودمون خلقش میکنیم و براش اسم میذاریم و بهش شکل میدیم و درکنار ما آدمای دیگه هم این کارو میکنن

و اجتماعی از آدمهای مجازی در کنار هم جمع میشن ، مکانی که اونها رو کنار هم جمع میکنه میتونی یه چت روم باشه یا یه سایت دوستیابی و یا سایتهای که نوعی از جوامع مجازی رو با هدفی خاص ارائه میدن ...

چیزی که از جاذبه های دنیای مجازیه برقراری ارتباط بین آدمهاییه که ممکن فرسنگها از هم دور باشند ؛ بنظرم این زیباست که میشه به آدمی که فرسنگها از تو دوره دلداری بدی ،انرژی بدی و انرژی بگیری ،محبت کنی و محبت ببینی ،بخندی و یا بعضی اوقات عصبی شده و برنجی؛ و اینها احساسات حقیقی است که به پای دنیای مجازی و شخصیتی مجازی ریخته میشه...

در این دنیا میشه اونطوری که نمیشه یا نشده در دنیای حقیقی زندگی کرد را تجربه کرد و درواقع فرصت برای کسب تجربه در زمانی کوتاه تر از دنیای حقیقی!

اکثراً شخصیتی که در دنیای مجازی توسط فرد ساخته میشه،نه خود اوست بلکه آرمانی از اوست ...!

از نظر من در برقراری روابط مجازی ، شخصیت مقابل تو درواقع کسی نیست جز خود تو ...!

چراکه در ارتباطهای کلامی حقیقی آنچه که بیشتر از خود کلمه و الفاظ مهم و تاثیر گذاره لحن کلامه که در دنیای مجازی ،در ارتباطهای کلامی(مثلاً چت) ما با کلماتی مواجه میشیم که آنها رو با لحن خودمون میخوونیم و براساس لحن خودمون در ما نگرش و تصور از طرف مقابل شکل میگیره ...این درسته که الفاظ برگرفته از ذهن ما نیستند اما اونچه که در ما اثر کرد لحن کلامی بود که از خود ما ناشی شده...

بسته به اینکه ما خود چطور لحنی داریم یا دوست داریم با چطور لحنی مواجه شیم و یااینکه انتظار چگونه لحنی را میکشیم (!) نگرش ما از شخصیت مجازی طرف مقابل شکل میگیره !

اکثراً تصوری که از شخصیت مجازی روبرو در ذهن شکل میگیره تصوری ایده آل و مثبت و گاهی خوبِ رویایی است چون اکثراً خواهان برخورد با چنین شخصیتی هستیم !

دنیای مجازی دنیاییست کامپیوتری که نظم و قوانین پیچیدۀ ماشینی بر اون حاکمه ؛ اما کاربر اون بعنوان یک انسان اغلب دچار تصور نادرست شده و به پای آن احساساتی حقیقی رو میریزه که در منطق و طراحی دنیای مجازی تعریف نشده است !

در این دنیای مجازی چون شناخت و تصور از فرد مقابل معمولاً آرمانیست و اکثراً موهوم آسیب پذیری در اعتماد کردن بطرف مقابل بالاست!

دراین مورد بیشتر میخوام بنویسم پـــــــــــــــــــــس

ادامه دارد..

تـَه خـط !

aghazeroshanaei — Thu, 17 Dec 2009 13:12:01 GMT

وقتی توی دفترت از سر خط نوشتن رو شروع میکنی ،همش نگران اینی که نکنه به ته خط برسی و هنوز حرفاتو نزده باشی؛ نکنه خط تموم بشه و تو هنوز حتی حرفت رو شروع نکرده باشی ...

حتی گاهی وقتی که به ته خط میرسی کلمات رو به ضرب زور طوری کنار هم جا میدی تا حرفت قبل از رسیدن به ته خط تموم بشه ؛ واسه همینه که تراکم کلمات و حروف در ته خط معمولاً بیشتر میشه و حتی ممکنه کلمات رو روی هم سوار کنی تا به ته خط نرسی !

ترس از رسیدن به ته خط گاهی باعث میشه همۀ حرفاتو نزنی ، از حرفات فاکتور بگیری ، یه سری چیزارو ندید بگیری و به گفتن ضروریات (البته از منظر خودت) اکتفا کنی ؛ حتی گاهی انقـــدر دستپاچه میشی که حرفت رو ناتموم ، تموم میکنی !

گاهی ممکنه عصبی بشی و لُبِ کلام رو توی یه نیمخط بنویسی ، طوریکه تا ته خط فاصلۀ زیادی باشه ... ممکنه بعد ها حسرت بخوری به تعجیلت و اینکه چرا از همۀ خطت استفاده نکردی و چرا خودت با نقطه ای که آخر جمله ات گذاشتی خط رو کوتاه تر کردی و ته خط رو نزدیکتر ؛ و درواقع حسرت میخوری که چرا باعث شدی زودتر به ته خط برسی !

گاهی وقتی به ته خط میرسی برمیگردی و یه نگاه به کل خطی که نوشتی میندازی ؛ و اصلاً از شروع نوشتن پشیمون میشی ... از اینکه دست به قلم بردی پشیمون میشی ... کلمات رو در طول خط اشتباهایی زیبا میبینی و شاید از اینکه انقدر قشنگ اشتباه کردی پشیمون بشی ... و عاقبت چاره ای نداری و سرتو میندازی پایین و در ته خط نقطه میذاری و نوشتن رو تموم میکنی !

***

اگر از من میشنوی از زمین و زمان بیاموز که خط سِیرت را دایره کنی تا همانا نقطۀ شروعت از ابتدا همان پایانت باشد در انتها ؛ بدین گونه اگر شروعت نیک باشد لاجرم پایانت نیز نیک خواهد بود ... و اگر شروعت کژ باشد وقتی به انتها رسی ، خواهی توانست به شروع دوباره بیندیشی و این بار متعلّم از راه طی شده سنگ بنای آغازت را نیک و استوار قرار دهی ... و اگر چنین کنی امید در دلت فزونی یابد و آرزوهایت رنگ گیرند و دیگر تو را پایانی نخواهد بود و آنچه همواره برای تو میماند نقطۀ آغاز است آغـــــــــــــــــــــــاز !

اگر نه که هیچ!

پهلوان پنبـــــــــــــه!

aghazeroshanaei — Sat, 21 Nov 2009 19:18:18 GMT

!جریانی حقیقی؛ با روایت من

============================

دوباره کارم افتاد به اون ساختمون قدیمیۀ دانشگاه؛

تصور کن یه ساختمون قدیمی رو با یه آسانسور فکسنی!طبقۀ ششم کار داشتم،تو فکر این بودم که با آسانسور برم یا با دوپای نازنین از پله ها بالا برم...

آسانسورای این ساختمون خیلی معروفه به اینکه رفتن توش با خودته ولی بیرون اومدنش کاملاً با خداست!

تو فکر بودم که بین جونمو سهولت کدومو انتخاب کنم که آسانسور به طبقۀ همکف رسید...هیچکس نبود!

من بودم و دوستم؛نگاهی بینمون رد و بدل شد و در همین حین گزینۀ سهولت تصویب شد!

رفتیم تو آسانسور...دکمۀ طبقۀ موردنظر رو زدیم و همین که اومد درهای داخلی آسانسور بسته بشه؛کسی در آسانسور رو با قدرت و شدت هرچه تموم باز کرد و داخل شد!

یک آقای با شخصیت ،با کت و شلوار اتوکشیده خیلی متین ، خیلی سر به زیر پرید تو! خیلی دوست دارم که وجنات این مِستِر رو توصیف کنم ولی هرچی بیشتر فکر میکنم زبونم قاصرتر میشه...

انقدر تیتیش بود که اولین توصیفی که درموردش بنظرم میرسه ، "پســر خوب مامانه"!

وقتی پرید تو بی اختیار خندم گرفت که با یک تک سرفه خودمو جمع و جور کردم...نگاهم به نگاه دوستم افتاد؛چشماش داشت از خنده میترکید...طبقۀ اولو رد کردیم و به طبقۀ دوم نزدیک میشدیم که یکدفعه...

آسانسور ایستاد...چراغاش چند باری روشن خاموش شد و بعد کلاً خاموش شد! پس از چند ثانیه چراغا روشن شد و آسانسور با کمی لرزش و سرعت بیشتر از همیشه کمی بالا رفت و بعد با شتاب(احتمالاً شتاب گرانش؛چون در حال سقوط آزاد بودیم)به پایین کشیده شد...دوباره وایساد و چراغا خاموش شدن!

رنگ از رخسار آقای تیتیش پریده بود(اینو وقتی چراغا روشن شد مطمئن شدم)...! طرف بد جور هول کرده بود...!بی اختیار از تجسم چهره اش خندم گرفت که یهو با اون قیافش و صدای لرزانش با صدایی نازک گفت: "خانوما نترسین ، من اینجام!"

دیگه عنان اینجانب از کف برفت و از خنده روده بر شده و ...

چراغها روشن شدند و با دیدن چشمای اشکبار دوستم فهمیدم که او هم در وضعیتی مشابه با من بسر میبرده!

آسانسور به طبقۀ مورد نظر رسید؛اما طوری در اون طبقه ایستاد که درهای داخل باز شدند اما در بیرونی باز نمیشد و امکان خروج فراهم نگشت(!).

آقای تیتیش ،که الان دیگه یه پا قهرمان داستان شده،دستشو بطرف شیشۀ در بیرونی آسانسور برد و با کنار ناخن انگشتش ضربات ریزی به شیشه زد و با صدایی متین(؟!) و همراه با ناز فراوان و بطوریکه من که در نزدیکیش بودم بزور شنیدم که میگفت:"باز کنید،لطفاً باز کنید"

حالا من میدونستم که مستخدم اون طبقه پیرمردیه که از 20سانتی متری گوشش باید در گوشش داد بزنی که تازه دست و پا شکسته حرفتو متوجه بشه... نگاهی به ساعتم انداختم ، کمی زیادی داشت دیرم میشد...نگاهی به دوستم انداختم که از آن همه متانت(؟!) آقای پهلوان شگفت زده شده و با چشمانی گشاد و دهانی متبسم به نظارۀ او ایستاده بود!

جلو رفتم و با آرامش به پهلوان گفتم :"میشه چند لحظه کنار وایسین؟!!!!" بنده خدا کنار وایساد،منم دستمو با آرامش بردم بسمت شیشه در آسانسور و با کف دست (مثل این دختر کولیا) محکم به شیشه کوبیدم و فریاد کشیدم:"بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــاز کنیـــــــــــــــــــــــــــــد"!

حالا چهرۀ قهرمان متین داستان جداً دیدن داشت...

مستخدم اون طبقه اومد و در رو برامون باز کرد و هرکس متعجب از رفتار دیگری به دنبال کار و زندگی خودش رفت!

پایان

شاید فردایی نباشد...!

aghazeroshanaei — Fri, 13 Nov 2009 10:37:18 GMT

یه دختری درست همسن من، امروز بعد از کلاس دانشگاه با دوستاش قرار فردا رو ردیف میکنه و بعد از خداحافظی بسمت خونه میره،اما دیگه فردایی رو نمیبینه و دوستاش دیگه اونو نمیبینن!

وقتی داشتم اعلامیه اش رو روی دیوار دانشکده اشون میخوندم ، یه لحظه این فکر از ذهنم گذشت که خیلی راحت ممکن بود جای ما عوض شه...یعنی خیلی راحت ممکن بود که اون جای من وایساده باشه و اعلامیۀ ترحیم منو روی دیوار بخوونه و شاید اصلا با لبخندی بی تفاوت بدون نیم نگاهی به اعلامیۀ من از اونجا رد بشه؛ من نمیشناختمش و حتی تابحال ندیده بودمش ولی نمیدونم چرا انقدر دلم گرفت و براش ناراحت شدم...!

خیلی ذهنم مشغول شد...اینکه پس از مردنم چی میشه...کاری به مسائل ماورایی و تو قبرو اینا ندارم؛بیشتر اطرافیانمو منظورمه...!کیا از مردنم ناراحت میشن و کیا خوشحال و کیا بی تفاوتن؟!یعنی واقعاً کسی هست که از مردن من خوشحال بشه؟!!!!

جداً نمیدونم...!

ولی خب چیزی رو که مطمئنم اینه که هرچقدر هم که عزیز باشی،همه بعد از یه مدت به نبودنت عادت میکنن و یا حداقل باهاش کنار میان و چه بسا توی هزارتوی ذهنشون گم بشی و فراموشت کنن،البته مقدار زمانی که طول میکشه آدمو فراموش کنن بستگی به تاثیر حضور فرد در زندگی اطرافیانش داره...!

بعد ذهنم رفت سمت بعضی از آدمای زنده ای که واسه اطرافیانشون مرده بحساب میان! این دیگه بدترین حالته! اینکه زنده زنده تو گورستان ذهنشون دفنت کنن،اینکه باشی و نبیننت و ...این قسمتو بیخیال میشم چون واقعاً دردناکه!

نکتۀ مهم واسم این بود که اون دختر درست همسن و سال من بود...ممکن بود من جای اون باشم...البته الانم که جای خودم هستم ممکنه فردا رو نبینم و امروز روز آخرم باشه !هرلحظه ممکنه فرصتم تموم بشه...باید سعی کنم اشتباهاتمو کم کنم؛چون شاید هیچوقت فرصت نشه جبران کنم!باید تا دیر نشده به کسایی که دوستشون دارم بگم که دوستشون دارم و باید از لحظۀ حالم طوری استفاده کنم و لذت ببرم که انگار آینده ای برام وجود نداره و امروز روز آخره...

نتیجۀ اخلاقی: "انسان در همان حال که از مرگ میگریزد،آنرا ملاقات میکند."امام علی ^(ع)

خفگی درونی!

aghazeroshanaei — Fri, 06 Nov 2009 17:31:39 GMT

-چته؟!

-هیچی!!!

-مطمئنی؟!

-....اوهــــوم!

-ولی قیافت اینو نمیگه هــــــــــــــــا...

-تو چهره شناسیت خوب نیست،تقصیر من چیه؟!!! خوبم،فهمیدی؟!!!!خوبِ خـــــــــــــــــوب!

-منم از همین نگرانم!

-از چی؟!

-همین خوبِ خوب بودنت منو نگران کرده!!!! اون چی بود قایمش کردی؟!!!

-کدوم؟!!

-همون که تو چشمات بود... برقشو دیدم...سرتو بیار بالا...تو چشای من نگاه کن...

-....

-اشکه...سعی نکن قایمش کنی،دیدمش!

-خب که چی؟!!!! اشکه دیگه...یه وقت به آدم فشار میاد خبـ...!

-آها...خب میخوای گریه کنی؟!

-نه! میخوام تو سکوت باشم که تو نمیذاری!

-میدونی اگه من ساکت شم ،فشار بیشتر میشه؟!!

-خب مشکل اینه که اونجاییکه باید صدات دربیاد،لال میشی...!

-من؟!!! من که دائم دارم باهات حرف میزنم! مشکل اینه که اونجاییکه باید گوش کنی کر میشی!

-...خب ...شاید حق با تو باشه...تو گفتی و من نشنیدم!

-معلومه که حق با منه...من گفتم و تو نشنیده گرفتی...!!!!

-مهم نیست...مهم اینه که الان دوست دارم خفه شی!

-من اگه خفه شم،تو هم با من خفه میشی!

-شاید منم همینو میخوام....

خط خطی!

aghazeroshanaei — Thu, 29 Oct 2009 16:57:18 GMT

دور منو خط بکش ، منو خط بزن!

امتحان دارم ، مهمونی رو خط بزن! با استاد سه پیچ کلاس دارم ، دو دره بازی رو خط بزن!

خوابم نمیاد ، لحاف و بالشو خط بزن!

راه حلّم غلطه ، صورت مسئله رو خط بزن!

دارم از خوشی میمیرم ، غمها رو خط بزن! پر از خندم ، گریه رو خط بزن!

خیس شدن زیر بارونو دوست دارم ، چترو خط بزن!

عاشق شبم ،خورشید رو خط بزن!

کاغذو قلمو دوست دارم ،کیبورد و مانیتور رو خط بزن!

ایرانسل بهتر آنتن میده ، همراه آخرو خط بزن!

دی وی دی میبینم ،تلویزیونو خط بزن!

دنبال اتوبوس میدوم ، تاکسی رو خط بزن!

فارسی رو دوست دارم ، انگلیش اسپیکو خط بزن!

همش چیپس و پفک میخورم ، سلامتی رو خط بزن! سرکه نمکی دوست دارم ، پیاز و جعفری رو خط بزن!

خیلی کج و کوله نوشتم ، خطهای صافو خط بزن!

خوبم ،بدیامو خط بزن! با ارادۀ خودم تصمیم میگیرم ، جبرو خط بزن!

حرف حرف خودم ، بقیه رو خط بزن! ریسک میکنم ، ترسو خط بزن!

به خودم امیدوارم ، ناامیدی رو خط بزن! آرامشمو دوست دارم ، سوهان روحو خط بزن!

دوست خوب زیاد دارم ، عاشق دل خسته رو خط بزن!

تلخی حقیقتو ترجیح میدم ، دروغ شیرینو خط بزن!

اگه درست نمی نویسم ، غلطامو خط بزن!

دیوانه شدم ، عقلمو خط بزن! تبم شدیده،هذیون میگم؛ کل صفحمو خط بزن!

پ.ن: این صفحه متعلق به یک ذهن خط خطی است!!!

===============
توجه!
دیگه واسۀ آپام کسی رو خبر نمیکنم!

"من"،منو دلداری دادم!

aghazeroshanaei — Wed, 14 Oct 2009 12:57:18 GMT

روایتگری تجربۀ شخصیم با قلم خودم!

==============

مدتی بود که حال خوبی نداشتم...

مثل همیشه با یه سری از دوستام دور هم وسط محوطه ایستاده بودیم و میگفتیمو میخندیدیم...

با اینکه حال خوبی نداشتم ولی سعی میکردم پالس منفی به جمع نفرستم و با یه ماسک خنده و کمی شوخی پالس مثبت میفرستادم...!

مشغول صحبت بودیمو میخندیدیم که یهو سروکله اش پیدا شد... از دیدنش ذوق زده شدم با خوشحالی براش دست تکون دادم که منو ببینه... وارد جمعمون شد بدون اینکه حتی نگاهی بهم بندازه!

حالم بدتر شد...

خواستم جمعو ترک کنم که صدام کرد:وایسا روشنا کارت دارم؛ منم باهات میام!

برگشتم و منتظر اومدنش شدم!

با بقیه خداحافظی کرد و همینطوری که بطرف من میومد لبخند از روی لبش محو و به خطوط بین ابروهاش و صورتش اضافه میشد!

با تمسخر و کمی(خیلی بیشتر از کمی)طلبکارانه گفت:خوش میگذره؟!!! مثل همیشه با دوستا شاد و خندون،ما هم که جامون تو قندون!

دستمو گذاشتم رو پیشونیم...آخ که چقدر سرم درد میکرد!به نیمکتی که کمی دورتر بود اشاره کردم و گفتم: اونجا بشینیم حرف بزنیم؟!

هیچی نگفت و با هم رفتیم و روی نیمکت نشستیم...

گفتم: خیلی وقته میخوام باهات حرف بزنم ولی گیرت نیاوردم!

گفت:اتفاقا منم باهات کار داشتم و البته کلی حرف...

نذاشتم جملشو تموم کنه،چون دیگه نمیتونستم خودمو نگهدارم ؛داشتم میترکیدم، بغضمو فرو دادم و گفتم: یه مدتیه حال خوبی ندارم و اصلا حالم خوب نیســ...

نذاشت جملمو تموم کنم و تو حرفم پرید:اتفاقا میخواستم دربارۀ همین صحبت کنیم... منم حس کردم که تغییر کردی خیلی هم عوض شدی! اما فقط با من... با بقیه مثل همیشه ای ولی با من...حالا هم خنده هاتو با اونا کردی و روضه هاتو گذاشتی ....!

بقیۀ حرفشو نگفت، ولی تونستم بفهمم منظورشو ! حرفم تو دهنم ماستید!

ادامه داد: ما چند ساله همدیگرو میشناسیم؟!..چند ساله با هم دوست بودیم؟!...تو کی قیافت اینطوری بود بامن؟!...تو کی اینهمه مدت از من بیخبر میموندی؟! ...چرا گوشیت خاموشه؟!...من همیشه از تو انرژی میگرفتم...حالمو بهم میزنه این قیافت... من اون قیافتو دوست دارم ؛همون صورتی که یه لبخند داشت...میدونم دوستای جدید دورتو گرفتن،میدونم خنده هات با اوناس! میدونم حوصلۀ منو نداری،حوصلۀ حرفامو ،درددلامو ،اس ام اسامو ...فکر کردی واسم اسپشالی؟!...فکر کردی من باید این رفتارتو تحمل کنم؟!...همۀ حرفم همینه؛تو اون آدمی که من میشناختم نیستی،عوض شدی... و من این آدم جدیدو دوستش ندارم؛دیگه نمیخوام ببینمت...تا وقتی همون آدم قبلی نشدی من باهات هیچکاری ندارم،فهمیدی؟!هیچکار....

جملات آخرو تقریبا فریاد زد...

بدون اینکه حتی نگاهی بهم بندازه بلند شد و رفت! با چشمای پر از اشکم رفتنشو تماشا میکردم،چشمامو سریع بستم که اشکم نریزه،ریختن اشکم مساوی بود با شکستنم ...

خواستم صداش کنم،خواستم بگم نرو،خواستم بگم الان بیشتر از همیشه به بودنت احتیاج دارم،خواستم بگم تنهام نذار...حداقل میذاشتی حرفمو میزدم بعد میرفتی چون خیلی چیزا میخواستم بگم...نرو!

همینطور که رو نیمکت نشسته بودم(در واقع وا رفته بودم)،سرمو بین دوتا دستام گرفتم؛سر دردم شدت گرفت...

ذهنم تبدیل به یه چراگاه بزرگ شد؛چرا نذاشت حرفمو بزنم؟! چرا نذاشت توضیح بدم؟! چرا نذاشت لااقل جواب حرفاشو بدم؟!چرا رفت؟!چرا نپرسید چه مرگته؟! چرا دلیل عوض شدن رفتارمو نپرسید؟! چرا اگه من زنگ نزدم حالشو بپرسم اون بهم زنگ نزد ؟! چــــــــــــــــــــــــرا....؟!!!!!

یاد خودش افتادم...یاد خودم افتادم...وقتی از تنهایی پیش من اومد،وقتی گفت ببخشید که وقتتو میگیرم ولی دلم میخواد به حرفام گوش کنی...وقتی غصه میخورد و من دلداریش میدادم...وقتی گریه میکرد و من بغلش میکردم و یواشکی باهاش گریه میکردم...وقتی سرش روی شونم بود و من آروم توگوشش میگفتم همه چی درست میشه و من همیشه کنارتم...وقتی اوضاعش ردیف شد، گفت جبران میکنم برات؛همیشه رو من حساب کن... خدا میدونه که توقع جبران نداشتم و اگه کاری کردم به حرمت دوستیمون بود، ولی خب اینبار...شاید اشتباه کردم!

سرم هنوز بین دوتا دستام بود،با افکاری که توی سرم میچرخید سر دردم شدت میگرفت و دمای بدنم نوسان داشت،قلبم داشت میترکید و نفسم توی گلوم گره میخورد...داشتم خفه میشدم و به چشمام فشار میومد!

رفتم تو خودم،به درونم...!

"من"،منو دیدم که مثل بدبختا روی نیمکت نشسته و سرشو تو دستش گرفته..."من" رفتم و کنار من روی نیمکت نشستم..."من" به من گفتم :چیزی شده؟! من سرمو بلند کردم و تو چشمای "من" نگاه کردم..."من" تا ته ماجرا رو خووندم..."من"دستمو روی شونۀ من گذاشتم و گفتم:میخوای گریه کنیم؟!...من از خدام بود...!"من" منو بغل کردم ...من سرمو روی شونۀ "من" گذاشتم و گریه کردم! "من"،منو دلداری دادم و زمزمه کردم:همه چی درست میشه و من همیشه باهاتم و کنارتم!

من سرمو بلند کردم و چشمای خیس "منو"دیدم..."من" چشمکی زدم...من دلگرم شدم..."من"لبخند زدم...من سبک شدم..."من"،منو دوست داشتم...من فهمیدم که همیشه میتونم روی "من" حساب کنم!من واسۀ "من" اسپشال بودم!

سردردم بهتر شد،از روی نیمکت بلند شدم و آروم آروم رفتم...سر دردم ضعیف تر میشد و لبخندم مثل همیشه رو صورتم نشست! تو راه اس ام اس زدم براش که"من همون آدم قبلیم!"

البته منظورم این بود که؛مثل قبل کلا روش حساب نمکینم!

و اما مدرسه....

aghazeroshanaei — Thu, 24 Sep 2009 12:37:18 GMT

سلامی به تیزی زنگ مدرسه!

میخواستم درمورد مدرسه و بوی ماه مهر و خلاصه آغاز سال تحصیلی بنویسم ، دیدم نوشتن نداره دیگه؛ بنویسم ننویسم بوی ماه مهر به دماغ هممون میخوره و سال تحصیلی هم بخوایم و نخوایم شروع میشه...!

گفتم حالا که بعضیا (خبرشون) با عهد و عیال رفتن نیویورک و آرامش خاطر ما در نبود ایشان محیا شده سری به خاطرات دور (نه خیلی) زده و آنرا با دوستان شریک شویم؛ضمن اینکه دوستان را دعوت کرده به تعریف خاطرات روزگاران کودکی در مدرسه در قسمت نظرات!

***

مدرسه رو هیچوقت دوست نداشتم و همیشه به ضرب زور میرفتم مدرسه...

ولی خب باید اعتراف کنم تو مدرسه دختر خیلی خوب و دانش آموز خوبتری بودم ، در حدی خوب بودم که از همون بدو ورود به مدرسه (کلاس اول دبستان) جزء کادر دفتر مدرسه محسوب میشدم و تا جاییکه بخاطر دارم در طول تحصیل بیشتر از کلاس درس تو دفتر مدرسه بودم و وقتمو بجای بازی با بچه ها به مذاکره با مدیر و ناظم مدرسه بر سر آتش بس و صلح فی ما بین هدر میدادم! البته اغلب مذاکرات ثمر بخش نبود و قطعنامۀ پذیرفته شده از سوی اینجانب نقض میگردید!

در طول مدت تحصیل من،فکر کنم مامانم بیشتر از خود من به مدرسۀ من رفته باشه و معمولا با یه سطل ماست تو این دستش و یه ماله هم تو اون دستش میومد مدرسمونو درعوضش با بغل بغل دسته گل مواجه میشد !

من کلا تو مدرسه سرم به کار خودم گرم بود و کاری به کار کسی نداشتم و انقدر آروم روی در و دیوار مدرسه قدم میزدم که هنوز جای پام روی دیوار مدرسه هست!

اولین روز مدرسه رو هم خوب یادمه ، یادمه مامانم مکررا سفارش میکرد که لازم نیست همۀ خوبیاتو رو کنی و به همه ثابت کنی ، آخه معلم کلاس اولم با مامان آشنا بود و بگی نگی مامانم باهاش رودربایستی داشت... خلاصه مامان انقدر سفارشات مختلف بهم کرد تا من مجبور شم طی یک عملیات ضربتی از مدرسمون بیرونش کنم ... بعدش نفس عمیق و مفرحی کشیدم و رفتم که دوست پیدا کنم!

یادمه میرفتم بچه هایی رو که گریه میکردنو دلداری میدادم و بهشون میگفتم که "مدرسه اونقدرام که فکرشو میکنی ترس نداره،بلکه انقدر ترس داره که نمیتونی فکرشو بکنی"

خلاصه دیگه از خوبیام نگم که خودنمایی و ریا (؟!) میشه و تا فرصت هست و این یارو از نیویورک نیومده ؛ آغاز سال تحصیلی رو به همۀ دانش آموزان و معلمان و دانشجویان اعم از ستاره دار و بی ستاره،کتک خورده و زندانی کشیده و شکنجه شده و اعتراف کرده و شهید شده تبریک میگم ...!

***

پ.ن:میخواستم بگم که همه موقع سخنرانی یارو تو سازمان ملل جیم زدن و خلاصه خیلی حرفا رو دلم مونده که میخواستم بگم ولی خب بلاگفا با ابلاغ قانون جرائم رایانه ای کمی مارو محتاط کرد و ما اینگونه مینویسیم که؛ یارو از قذافی هم کمتر بود و بجز خودش و اکیپ همراهش و ۴تا آدم که سرجاشون خواب بودن ،موقع سخنرانیش کسی در سالن نبود !

کافی شاپ عشاق!

aghazeroshanaei — Sat, 08 Aug 2009 12:58:18 GMT

جریان واقعی با روایت و قلم من!

=========

فضای کافی شاپ عشقولانه بود. گلهای رز روی میز باعث میشد صورتشو خوب نبینم؛چشماشو به فنجان قهوه اش دوخته بود و منم به چشماش چشم دوخته بودم!

-میخواستم با سانتافه بیام دنبالت،دیدم پرادو دم دره...ولی حدس زدم از ماشین شاسی بلند خوشت نیاد،با سوناتا اومدم!

خندیدم ولی نه خیلی بلند؛

-کوفت! کجای حرفم خنده داشت؟! من دارم از بدبختیام میگم اونوقت تو داری به من میخندی؟!

من که نیشم هنوز باز بود گفتم: به تو نخندیدم که...! خب بعدش چی شد؟!

-بعدش؟! خب من فهمیدم که...

هنوز چشمم بهش بود؛

-مسافرت؟! دیدیم ما که تازه پاریس بودیم ،واسه عید هم که ایتالیا بودیم ؛گفتیم هیچ جای دنیا شمال نمیشه...این شد که با بچه ها رفتیم شمال!

این دیگه خدایی آخره لاف بود، سعی کردم نخندم ولی نشد!

-مستی؟! من دارم جریان طلاقو میگم تو داری میخندی؟!

من: نه؛سرمستم! گوشم با توئه،ادامه بده...سر چی به توافق رسیدین؟! خب میدونی جالبه با اون همه عشقولانه ،چطور حاضر شد به طلاق؟! میدونی...

-یه دقیقه هیچی نگو ! بذار داره بهش کادو میده؛بذار ببینم چی بهش میده...!

من: کی به کی داره کادو میده؟! فضول جان، حواست با من باشه...!

-اَه! بذار دختره داره حدس میزنه! کادوش کوچیکه...!

من:پس تو هم حواست...

-هیــــــــــــــــــــــــــــس!

چشمامو دوباره به چشماش انداختم...چشمش به دختری بود که روبروش نشسته بود و پشتش به من بود و داشت کادویی رو که بهش داده بود رو باز میکرد!چشمش رو انداخت به من...با لبخند یه چشمک حواله داد...چشممو ازش برداشتم و صورتمو روبروی صورت دوستم طوری قرار دادم که نتونه منو ببینه!

من:فهمیدی چی بود؟!

-نه! ولی میشه حدس زد...خب تجربه نشون میده که تو این مقطع طرف واسه دلبری کادوهای گرون میخره...!

من:گرون یعنی چقدر؟!

-بستگی داره...مثلا از بیست هزار تومن تا بالای یه تومن! به طرفش نگا میکنه...مثلا تو باشی چقدر برات گرونه؟!

من با خنده گفتم:واسه من چیزی گرون تموم میشه که بعدا بفهمم پشتش یه کلاه گشاد بوده!

-میگم چرا هنوز کلاه سرت نرفته...!همشون عین همن...اولش تا میشه با پول باباهه پز میده ،با ماشین باباش پز میده،با خونۀ بالاشهر باباش پز میده....بعد که قضیه جدی میشه یهو دیگه نه ماشین داره نه پول...خونه هم میگه فعلا ندارم یا بیا خونۀ بابام؛یا بشین خونه بابات...

من:اگه خودش چیزی یا کسی باشه که دیگه نیاز نیست پز باباشو بده! وقتی خودش هیچی نیست میخواد با پول و موقعیت باباش بگه منم با شخصیتم...وقتی حرفی از خودش نداره بزنه میزنه کانال پز و اینا! کلا اینا یا تازه به دوران رسیدن یا از همه جا رونده و موندن ...تهشو که در بیاری میبینی هیچی نیستن...

صداش حرفمونو نیمه کاره گذاشت...

-آخه تو با همه فرق داری عزیزم!

دوستم سری تکان داد و آهی کشید و گفت:دروغ نمیگه ها...همۀ آدما با هم فرق دارن! منم با بقیه فرق دارم و بقیه هم با من فرق دارن...!بذار چند روز که بگذره دختره خودش میفهمه که با مهناز،با شهناز ،با گلناز خلاصه با بقیۀ دوست دخترای طرف فرق داره و همۀ اونام با اون فرق دارن...خلاصه این خاصیت خلقته دیگه؛همه با هم فرق دارن!

از تحلیلش خنده ام گرفت...

با بغض گفت: میدونی آیندۀ اون دختره الان جلوت نشسته؟!...آیندۀ اون،منم!

من:بیخیال...بریم سر بحث خودمون!

با هم مشغول صحبت بودیم که اون دوتا مرغ عشق(؟!) پاشدن برن...! با کنجکاوی به صورت دختره نگا انداختم،بنظر راضی و پیروزمند میومد ...دوستم با دیدن دختره،خندید... پسره پشت سر دختره داشت میرفت،به میز ما که رسید یه کاغذ گذاشت رو میز ... اسم و شماره تلفنش !

دوستم خندید و گفت: میدونی تو هم با بقیه فرق داری؟!

همینطور که کاغذو پاره میکردم گفتم:آره...همۀ آدما با هم فرق دارن!

-یه چیزی بگم دلت خنک شه ... دختر رو میشناسم...آخره تیغیدن پسراس...یه مدت هم ***(شوهر سابقش) رو تیغید ... حسابی طرفو میتیغه و تف هم کف دست پسرا نمیندازه!

با شیطنت گفتم:یعنی گذشتۀ توئه دیگه؟!

-تو فکرتو با این چیزا مشغول نکن ... به این فکر کن که ماشین شاسی بلند دوست داری یا نه؟!

من:اینطور که تو از این دختره گفتی؛این بابا وقتی به من برسه موتور سه چرخ هم نداره ... پس ترجیحا با هم قدم میزنیم!

تجربـۀ آخـــــر!

aghazeroshanaei — Wed, 15 Jul 2009 11:50:18 GMT

صدای تلویزیون از تو حال میاد...صدای خندۀ اعضای خانواده که پای تلویزیون نشستند،صدای خندشو بیادم میاره...از صدای خنده بیزار شدم...به هم میریزم!

حولمو برمیدارم میرم تو حموم...شیر آب گرم رو باز میکنم...همینطور که آب از دوش به کف وان میریزه،بخار بلند میشه و فضا رو میگیره...

درپوش چاه وان رو میذارم و با لباس میرم زیر دوش ... داغه،خیلی داغ اما نه داغتر از داغی که به دلم نشسته...آب تو وان جمع میشه و بالا میاد ... منم با لباس زیر دوش خیس میشم!

از تو وان میام بیرون ...لباسم سنگین شده و به تنم چسبیده ... از جلوی آیینۀ حموم رد میشم ... چهره ای میبینم که چندان هم غریبه نیست ... نمیدونم تو چشماش اشکه یا بخار آیینه... یه نگاه به تیغ تو دستم میندازم یه نگاه به چشمای تو آیینه...دلم میلرزه ... میترسم ... قلبم تند میزنه !

شیر آبو میبندم ... میرم تو وان ... آب از وان سرریز میکنه... آروم تو وان میشینم...تیغ هنوز تو دستمه... دست چپمو مشت میکنم و میگیرم جلو صورتم... رگ دستمو که قلمبه شده رو میبینم... قلبم تند میزنه...میترسم!

صدای خنده اش تو سرم میپیچه... چرا وقتی گفتم خودمو میکشم منو جدی نگرفتو بهم خندید؟!...اشک از چشام سرازیر میشه...

تیغو میذارم رو رگ دستم...چشمامو میبندم... قلبم تند میزنه...میترسم... دنبال یه بهونه ام... یه بهونه واسه موندن...ولی هیچی واسم نمونده؛هیچی ... دستم نمیخواد با تیغ رو رگم فشار بیاره...میترسم...قلبم تند میزنه...چشامو باز میکنم ... رگ دستم متورم شده ... میترسم،خیلی میترسم... قلبم تند میزنه... چشامو میبندم ...میترسم...تیغو رو رگم فشار میارمو میکشم... قلبم تند میزنه... سوزش همۀ بدنمو میگیره... میترسم... قلبم تند میزنه...

چشامو باز میکنم دستم پر خونه... خون تقریبا از رگم فواره میزنه... فوارۀ خون وسط وان...

میترسم...قلبم تند میزنه...دستم میسوزه...چشام داره تار میشه... میترسم... پاهام بی حس شدن... نفسم تند شده... میترسم ... گوشم داره سنگین میشه... توسرم صدای خندش با صدای شرشری میپیچه... میترسم... لبام داره خواب میره... میخوام برگردم... پشیمونم...قلبم آروم میزنه...میترسم...دلم بهم میخوره... میخوام بالا بیارم ولی حسشو ندارم... میترسم....میخوام برگردم،پشیمونم؛ نکنه دیر شده باشه؟!....میخوام برگردم...!

دارم بهتر میشم...چشام بازه... دیگه تار نیست ... همه چی مثل قبله... من تو وانم... یه تیغم تو دستمه... دست دیگم پر خونه... میترسم... ولی قلبم دیگه نمیزنه!